• Dato: 23.02-11
• Kajakk: NDK Romany
• Åre: Werner Shuna
• Sikkerheit: Reserveåre (thygesen stormåre) Vest, slepeline, mobil, fjellduk, naudull og naudpakke
• Bekledning: Devold ull, IR unionsuit og tørrdrakt + softshellbukse og Ushanka(bjønnafitte)
• Formål: Trass og matauk
• Lengd/varigheit: ukjent km. / ukjent t.

Matauk på Kjeldsund... Foto: Tomas Paulsen

Mildrid, Lidun og Jon Oli hadde ikkje tid til å vente på oss karane med NDK. Skuffelsen var då stor men vi bestemte oss fort for å ta igjen med å legge ut på tur for å ete god mat i all si hovudsak. Ja der var og litt utstyrstesting med i biletet sidan Tomas hadde handla inn div effekter som sto klar for prøving.

Tomas trossar is og kulde

Vi satte ut på Kjeldsund i ein iskald vind å klargjeringa blei ei heller kald affere, eg måtte til å ta på hanskar medan vi styrte med pakking og slikt. Iallefall Når karane hadde pakka NDK’an sine ein Romany og ein Explorer HV var vi klare til å bekjempe den kalde vinden på staden. Vi rakk akkurat å få den siste timen med sol før ho gjekk bak aasen ned, å då blei det kaldt må vite! Sidan Sunnmøre har våre råka av ei lengre kuldeperiode med lite vind var der store parti med tjukk is. den lot seg ikkje bryte på dei aller fleste plassane men litt isbryting blei det jo.

Soli går bak aasi ned... Foto: Tomas Paulsen

Vi for liksom litt rundt utan mål og meining å prøvde oss på forskjellige isbelter med forskjellig iskvalitet. Stort sett berre for tjukk og for sterk. Å vinden gjor det heile til ei kald oppleving. Men karane hadde ein plan! her skulle det etast i store mengder, leirplassen som HKK ofte har nytta før var i dag ikkje særleg innbydande grunna is. Det hadde lat seg gjerte men vi orka ikkje, så vi la ut på søk etter ny plass for dagen. vi padla forbi nokre forblåste plassa r før vi fann ei lun hole mellom nokre steile bergveggar, vi kom oss snøgt iland å masse utstyr i form av mat, kokeeffekter og sjlvsagt fjelldukar sidan det var så kaldt.

Dagens meny

Forrett

Ispadling i kald vind

Middag

Asia inspirert svinegryte Ala NDK

Mykje cayenne og karri var der å finne så karane skulle få att varmen.

Dessert

Vi rauk på ein klassikar i form av:

Tine’s Creme brulee

Med nytrekt espresso attpå

Det pepprast for å auke smaken…Foto: Tomas Paulsen

Vi sat der og kosa oss å gjekk i eit med naturen i fjelldukane våre heilt til fjøra gjor tilbaketuren litt meir strabasiøs enn det vi strengt tatt trengde på denne kalde dagen! Men på tross av kulda, isen og fjøra padla 2 stk NDK padlarar attende til start i skumringa og vinden. å begge var samde om at det hadde våre ein gild tur!

litt bevegeleg bilete blei det og:

Dagens visdomsord:

Dei tøffaste i HKK padlar sjølvsagt NDK

• Dato: 20.02-11
• Kajakk: Skim Dex.
• Åre: Werner Shuna
• Sikkerheit: Reserveåre (thygesen stormåre) Vest, slepeline, mobil, fjellduk, naudull og naudpakke
• Bekledning: Devold ull, IR unionsuit og tørrdrakt
• Formål: Sosialisering, teknikktrening, tur og sjølvsagt testing av Dex
• Lengd/varigheit: Ca. 12 km. / Ca 4 t

Mildrid, Lidun, Jon Oli, Jan, Jørn og eg møttast i strålandes soslskin på Osnenssanden i Ulsteinvik. Det var ein stad i mylla 4-6 kalde å påkledning å pakking av kajakk førte med seg nokre kalde hender, men det var vel det einaste negative å spore denne dagen.

Etter gruppefotoseanse la vi ut med godt mot mot Håkonsholmen, eg kjende at bassengøkta på fredag sat litt i kroppen å tok det då litt roleg under overfarta i eit forsøk på å mjuke opp musklaturen. Når vi var ferdig med dagens fyrste krysning var eg mjukare å klar til å prøve Dexen litt. Det fyrste som slo meg var at båten hadde blitt mykje stivare å virka derfor litt meir responsiv en den har gjort tidlegare men forutenom det virka Dexen slik den alltid har gjort. Med andre ord så har ikkje ca 3 kg matriale i form av 6mm glasfibermatte med epoxy, topcoat i tjukke lag og hardtop i form av 2 tynne lag noko å seie for egenskapane og gangen i ein kajakk. Heller tvert imot, så då veit eg det når eg eingong i framtida må gjenta operasjonen enten på Dexen eller Romanyen eller forhåpentligvis på ein annan grombåt. Båten har dessutan fått mykje betre gli på snø enn den har hatt tidlegare i vinter, men eg reknar med at det ikkje varer så lenge.

Eg starta som sagt på teknisk padling langs land på Håkonsholmen men det gjekk ikkje lenge før eg fekk beskjed om å snu attende. For bak meg hadde Inge komt resande i skjærgårdsjeepen sin for å sjå til utegongarane sine så då var det tid for ein liten prat.

Så la vi på nytt iveg med teknisk padlings langs land heilt til vi fekk nok ei kryssning over til Byholmane for so å krysse over til Vattøya. når vi kom på utsida av Vattøy møtte vi nokre dønningar, dei var ikkje raske å ei heller store. Men dei var store nok til at der var muligheiter for leik på gitte stadar. På fyrste minibråttet var der ei lagune som freista meg veldig men dønningane var for små å laguna var for steinete, så der måtte eg gi meg. Men før Jan prøvde å herje seg over skjæret på utsida hdde eg klart å få laga nokre striper på ei ellers perfekt underside på Dexen.

Når vi no hadde fylgd land eit stykke til kom vi til turen si store hending. eg fann ein plass der dønningane vaks ganskebra før dei slo tilbake etter eit møte med ein steil bergvegg. Der låg eg å kosa meg ei heil stund, men det må gå gale til slutt, eit lite skjær rett utfør bergnabben blei plutseleg tørt å bugen hang fast. Returesjøen frå bergveggen satte meg i sopass ubalanse at støttetaket svikta å min fyrste velt i 2011 var no eit faktum. Eg har trena iherdig på rulla i basseng og litt i hav, i bassenget rullar eg på 9,5 av 10 ruller i havet rullar eg godt utan fullt utstyr. Med full vinterhabbit har eg hatt store problem med avslutninga på rulla mi. Men her låg eg då oppned inne i ei lita bråttsone med eit steinet skjær rett foran cockpit, kva gjer ein då? jo ein prøvar å rulle, å jagga ska du vite at eg måtte til å le ein skvett når eg plutselig sat og pusta frisk og kald O2 igjen. Eg trekte meg ut av sona for å ta imot litt skryt å for å fortsette turen, Men då kjem sjølvsagt den største dønninga på heile turen å lagar ein sjøsprut som ingen hadde sett maken til den dagen, joda gøy var det men eg var ikkje lenger der det skjer… Resten av rundinga av Vattøya gjekk smertefritt føre seg med mykje øving på nye og gamle teknikkar før eit lite matauk å kryssning tilbake til Hreidslandet å retur til Osnenssanden.

Dexen fungerte iallefall over all forventning å eg har heldigvis klart å byrje på oppstripinga og nedslitinga av den igjen. Denne våren kan ikkje bli anna enn bra…

Etter eit par års uvøren bruk (les herjing) har Dexen blitt slitt. Undersida av båten var full av skrap og sår av forskjellig art og det som var att av gelcoat var heller lite. Knekkspanta hadde fleire større skader i form av gelcoatchip og knasande glasfiber og kjølstripa som eg la når eg fekk båten var meir eller mindre totalt vekkslipt.

Det var tydleg for alle som fekk saumfare den at her måtte noko gjerast. Det heile starta med at vi fekk kome inn på lokala til Astor plast, men der fekk eg berre tørke båten for dei hadde ikkje anledning til at vi kunne halde til der i lengre perioder. Så då forflytta vi oss til ei lånt garasje. Herding av epoxy gjekk ikkje etter planen grunna kulde og mangelfull kunnskap. Torvik som og skulle fikse sin Rockpool reiste då til Skorpa Fiberglas for å få råd angåande herding og anna småpjask, gleda var då stor når vi begge blei invitert innomhus. Vi fekk med andre ord halde til i eit lokale der dei hadde alt vi trengde av utstyr og matriale samt ekspertise på glasfiberarbeid.

Ekspertisen fekk då saumfare min kajakk å den var såpass medferen at dei meinte at einaste fornuftige løysing var å legge ny/meir fiber på heile botnen. Så min plan om å legge ny gelcoat blei raskt og brutalt forkasta. Sidan botnen av Dexen var ekstremt slitt var det ikkje nødvendig med ekstrempussing før vi la ny matte, så vi pussa fort og gale å målte opp eit passande stykke glasfiber. Å metta det heile godt heilt til ekspertisen på staden godkjente det heile. så var det berre å reise heim å la herdinga gå sin gang.

Gelcoat. Gelcoat er ikkje egna til reprasjon av båt, noko eg ikkje viste då eg fekk Yst ute til å anskaffe 2 kg gelcoat av produsent. Eg trudde fyrst at eg måtte til å kjøpe topcoat til å dekke fibermatta. Men neida, for gelcoat kan nemlig enkelt byggast om til topcoat. Heksekunsten var ikkje verre enn å tilsette voks så då sto eg der men nylaga topcoat å mala i tjukke lag. Dagen etter skulle dette pussast ned, men eg var på jobb når Torvik reiste utover, Sidan han ikkje kunne gjere så mykje på sin eigen båt så var han so snill å pusse ned min slik at den var klar for hardtop når eg kom ut. (takk for den)

Hardtop er ei eller anna form for topcoat men den har meir glans og gir eit hardare lag enn topcoat. (om eg forsto dei rett vel og merke) vi blei anbefalt å legge 2 lag med hardtop. eg slapp tilogmed å reise på butikken å kjøpe hardtop sidan dei hadde ein skvett i rett farge ståande frå ein tidlegare produksjon av bøyer. Så då var det berre å sette igong med lag 1 den eine dagen å pussing å lag 2 den andre. ny natt med herding før eg reiste utatt å snudde båten for fylling av nokre småsår og nokre skruhol på dekket på båten.

Har gelcoatchip i hekken og baugen å fire fine skruhol bak cockpit, skruhola stammar frå eit sjølbergingsystem som er på alle Skimbåtar. Det er der for åreposeredning, åreposereddning er i seg sjølv en fin ting men eg føler at ein ikkje treng dette systemet for dekkslinene gjer same nytta. Å dessutan gjor desse stroppene cowboyredninga litt vanskeligare for spruttrekket og låra mine dreiv å hekta seg fsat i redningssystemet så eg skrudde vekk heile opplegget å sat att med fire hol som i tilegg lak. Eg har tidlegare fylt desse hola med epoksy, så dei var tette men synlege. ville først dekke desse hola å skadene med hardtop, men det var før eg viste at gelcoat kan byggast om til sparkel også. Man tar då å tilsett voks og “sand” i gelcoten å endar då opp med sparkel, etter att oprasjonen var utført så oppdaga eg at sparkelen minkar så eg har no nokre fordjupningar på hola og skadene. men eg skal kansje fylle desse med hardtop å rekna då med at alt blir fint.

Når eg no blir ferdig med det heile sit eg att med ein båt som er stivare, tyngre og sterkare enn den var. Ikkje engong ein ny Skim vil være sterkare enn denne. så eg er dermed den stolte eigar av ein Berserker-Dex, nokon betre?  Gledar meg stort til søndag når eg får testa farkosten på vatnet. Eg har ståltru på at egenskapane som eg likar ved Dexen er fortsatt tilstades å eg trur desutan at den kansje tilogmed er betre enn før sidan den no er stivare.

testberetning følger…

Herpa Dex. Her har eg smurt inn dei djupaste skadene med vinylester for å styrke fiberen som er skada

Ferdig med å legge 6mm. glasfibermatte

6mm. Glasfibermatte

Det ligg no eit tjukt og ujamnt lag med topcoat

Topacoat

Topcoat

Topcoat nedpussa, vasking pågår

1. lag av 2 med hardtop

1 av 2 lag hardtop

Bilete av ferdig resultat med dei fyrste ripene fylgjer ved eit seinare høve…

I dag blei det ein liten impulstur på meg og Jon Oli, av en eller anna grunn som eg ikkje kjenner til blei det Eiksund. Sidan skeget til Jon Oli var fryst å bak luka mi var ganske full av fryst bassengvatn brukte vi litt tid på å kome oss på vatna. Men når det endeleg var gjort så var alt fint, Vi var usikker på kvar vi skulle fare. Heilt til Jon Oli spurte om eg hadde med kaffi i dag, svaret måtte bli ja å då meinte han at vi burde padle mot “laguna” for å finne ein bra plass for kaffirast i sola. Ja OK!

Krysning med eingong sa eg, berre for å gjer noko anna enn det vi brukar å gjere i dette området. Vel overkomne måtte vi innom ei vik med en lekter som er litt artig å padle under. Vi får nemleg godt undervanssyn under den, botnen er mest sand og lite liv men der er massevis av sjøstjerner å havet får eit flott grønskjær der. Så berre derfor må vi under, men vika var full av is så her måtte karane brøyte seg fram til lekteren. I tilleg måtte vi knuse masse is på andre sida av lekteren for å snu slik at vi slapp rygge tilbake.

Ferda gikk vidare langs land mot “Laguna” å kaffirast. tempoet var bedageleg å stilen var leiken med ein smule teknikktrening for både Oli og meg.  Tidevatnbassenget inne i “laguna” var i dag straumlaust sidan det var flødande sjø og den magiske grensa var nådd. Så då kunne vi padle inn fleire plassar enn berre ein. sjølv om straumen der er liten så er det akkurat nok til at det er ein smule arti, så derfor vart vi ein smule skuffa. Men uansett no sku karane ha kaffi! Kjapp og uvøren ilandstigning, mat og kaffi rykkast ut av båtane å kokeseansen kan starte. Det er noko heilt eige å site i fullstendig stillheit å koke eller trekke om du vil ein blodfersk espresso ute på ein litan holme. Det heile blir meir ein sermoni framfør ei handling, så då kosar eg meg skal dykk vite.

Vi sat der på holmen å løyste mange verdensproblem å vi blei nok sitande lenger enn planlagt. Men kva er vitsen med å stresse ein solfylt søndag i februar, nei når ein fyrst har kava seg ut så må det nytast… Resten av turen gjekk over fjorden å en snartur innom Selvågane for å bryte meir is, før vi returnerte til Eiksund akkurat tidsnok!

Ruta over dagens snartur

Sidan båtane mine er fulle i klorvatn etter dei siste bassengtreningane å eg ikkje har våre på tur på ei stund måtte ting skje. Eg måtte få lufte meg å båtane måtte få salt i sine sår. Sidan sunnmøringar er treige å spesielt treige no på vinteren drog eg med meg ein trønder på tur. Eg å Øyvind satte ut ifrå Leinevik havn utan nokon plan, Øyvind har ikkje so monge turar på baken som meg, å været var av ein slik art at vi valgde å padle inn i straumen. Der er vi trygge nesten uansett vær å no på vinteren er ikkje smågutane ute med båtane sine så då er Straumen bortimot utan farer.

Vi padla i fint driv å slappa heilt av i det friske veiret, då Øyvind oppdaga Otertunellen i ved Buholmlinja. Kan vi padle inn der var då spørsmålet, berre prøv kom det hardt og brutalt frå underteikna. Sidan eg er meir enn lommekjend i området viste eg på førehand at når vatnet er ved nesten full flod så går det akkurat. Det vil sei at der ligg at litt gelcoat frå Dexen i opninga på burtenden. Men Dexen er ikkje så godt vandt så han klagar ikkje. Men når stakkars Øyvind skulle attende måtte han ha tre forsøk for å forsere den vetle straumen å steinane. Men humøret og smilet var betre og større enn det var når han padla inn.

Men det var vel berre å fortsette i det vi runda Krøkja blei vinden ein anelse sterkare å Øyvind blei ein anelse trøttare i armane. Lynkurs i framdrift, kjapp 5minutt og so la karane på nytt ut mot eventyr. Eg tenkte at det er ikkje noke stort behov for å padle dei store lengdene så eg bestemde meg for at vi legg oss til i eit lite tidevatnsbasseng så eg kan vise Øyvind nokre teknikkar på grunt vatn, men neida har var vi for tidleg ute. Det var ikkje nok vatn i innløpet so teknikkane lyt vente til neste tur, Men kaffi og noko å bite kan ikkje vente. Maten blei inntatt sittande i kajakkane med utsyn inn på bassenget, rett som det var høyrde Øyvind ein lyd. Men kva slags dyr det var er det ingen som veit skummringa satte ein effektiv stoppar for det.

Maten vel overstått og på tide å vende baugen heimover mot meir mat og varme. Det hadde no blittt sopass mørkt at eg leita opp lykta mi slik at vi vart synlege for eventuelle båtar som forvilla seg inn i vårt domene. Vi hadde ikkje padla lenge i mørket før vår lettare bekymra mormor ringde for å finne ut kvar karane befant seg. Eg kunne då betrygge ho om at alt var under kontroll og at vi var på veg attende. Når vi sto på brygga å var klare til nedpakking av div utstyr slengde eg telefonen over til Øyvind slik han kunne opplyse familiens overhovud om at no var beina våra trygt planta på landjorda. Dette gjor godt for kropp og sjel å eg er alt klar for neste tur.

• Dato: 09.01-11
• Kajakk: NDK Romany
• Åre: Werner Shuna
• Sikkerheit: reserveåre (thygesen stormåre) Vest, slepeline, mobil, fjellduk og naudpakke
• Bekledning: Devold ull, IR unionsuit og tørrdrakt
• Formål: bølgejakt, saumfaring av teltplass og testing av nytt film og foto utstyr
• Lengd/varigheit: Ca. 9 Km / 4-5 T

I dag var dagen då eg ikkje rakk oppmøte tidspunktet vårt. Men sidan eg alltid er fyrst på plass så er det berre rett og rimeleg at andre lyt vente på meg til forandring. Iallefall Eg og Mildrid sjøsatte vel ein time etter avtalt tid å alt var i sin skjønaste orden. Kameraet som eg glømte minnekort til på forge tur hadde no fått seg eit feste slik at vi kunne filme ifrå alle mulege vinklar som vi kunne finne på. Eit av måla med turen var å finne ut kvar på kajakken kameraet må stå ved seinare høve i surfesona. den oppgava gjekk vi straks til angrep på og vi løyste den på ein framifrå måte.

Plutseleg runda vi det første neset på Eika å var komen fram til punktet dern fjordane møtast. Medan vinden som Yr lovte oss uteblei så sørga fjordane for det dei ofte gjer. Nemlig skvalpesjø på akseptabel størrelse. noko som gav oss mange smil og fleire småsurfar, padling i skvalpesjø er noko av det kjekkaste som er å det kan lett by på mange utfordringar. Men røynde som vi er så var denne seanse berre hyggeleg. Når vi nådde Yksnøya kryssa vi over for saumfaring av muleg overnattingstad og ein kaffiskvett av type lang å stor.

Kaffi vel overstått kasta vi oss utpåa at for å ta knekken på resten av Eika. På siste enden av Eika er det ikkje lenger skvalpesjø å finne men nokre dønningaktige bølger som kursar rett på Eika slik at vi fekk ein fin seanse med medsjøpadling / surf på heile kryssninga. Når vi fylgde siste biten av Eika langs land fann vi mange stadar der sjøen dreiv oss oppetter berga for så å ta oss forsiktig attende til trygt vatn. På samtlege nes var der brytningar og surf å finne, like brått som sjøen kom bak fyrste nes kom svartestilla bak siste nes. Men det er ikkje negativt for på innsida av Eika er der eit mylder av sund, laguner og holmar så her kan me snirkle å øve oss på teknisk padling. Med andre ord så blei dette til Vinterens flottaste eventyr mad monge opplevingar deriblant ei lekse i livets harde realitetar i form av ein dau ungmåse.

Betre blir det rett og slett ikkje…

Dagens rute

Eit nytt padleår startar å minusgradene har blitt til plussgrader, eller iallefall null. I julegave fekk eg film/fotoutstyr, tjukkelestar, nokre plagg med Devold samt 5kg rundt beltestedet. Alle desse gavene må brukast på tur.  Klokka 11:30 møtte eg Jon-Oli, Mildrid og Olea på Jensholmen, Olea er for tida på båtjakt å eg veit at ho har Dex i tankane så dermed fekk ho låne den i dag. Då lyt eg padle Romany noko som eg lett kan gjere sjølv om Dexen er grombåten.

Gjengen la avgarde i strålandes veir utan nokon anna plan en å padle vekk noko fårefeitt. Eg kjende raskt at eg har vore inaktiv i ei tid for kroppen var stiv som ein stokk å teknisk padling var relativt krevande. Eg stoppa hist og her å tok nokre bilde å prøvde å filme litt, midt i ein av filmseansane oppdaga eg brått at minnekortet i kameraet mangla. Det må bety at det sit att i pc’en heime, etter den oppdaginga slutta eg å filme å ta bilete å tenkte med meg sjølv at dette kan eg ikkje gløyme igjen. Difor har eg ståle bilete frå Lillesorte (Mildrid), når vi nærma oss enden av Herøy støtte vi på nokre små etterdønningar frå nyttårshelga sine herjingar. Tanken falt då snøgt over på om det kansje lot seg gjere å få leike litt, så etter litt guiding i bortgjømde viker la vi kursen ut mot opnare hav å eit lite skjær. Brotta var ikkje det heilt store men store nok til at dei som ikkje hadde brottpadla før fekk prøve seg i trygge forhold. å dei var gode nok til at dei litt meir røynde fekk øve seg på å lese bølgene slik dei fekk surfe over nokre steinar i opninga på sundet mellom skjæra.

Olea på dagens største bølge

Etter nokre tura både inn og ut gjenom sundet mellom skjæra måtte vi sjølvsagt ha den obligatoriske HKK pausa. Vi valgde å nyte maten i utkanten av Herøy amfi, å som det alltid er med HKK så kjem ruskeværet når vi tek pause. Å like typisk som at veiret kjem under pausa så skin det av igjen når vi kjem oss attende i båtane. Vi valgde no å legge kursen tilbake til start sidan dagen lakka mot kveld. Stivheita som var i kroppen ved start hadde no forsvunne å alle var rett nøgde med dagen. Eg har som mål å padle mange turar i 2011 å den første turen går inn i historia som ein fantastisk tur.

Liten tur i Straumen

Grunna dørstokkmil å minusgrader har eg vegra meg for å leggje ut på tur, men no var det nok. So I 6kalde trossa eg og Øyvind alle gode råd å meiningar frå mødre og bestemødre å la ut ca kl 11:00. Sidan Øyvind ikkje er ein av dei Røynde padlarane i distriktet å ikkje har eige utstyr så blei det litt dill for å framskaffe full vinterbekledning men det blei til slutt. Etter ein del knoting av Romanytilpassing, senkekjøl, sete og Pedalar var fryst fast. Var vi endeleg å sjå på vatnent med kalde og støle kroppar grunna kulde, Eg hadde mista følelse i fingrane å Øyvind kunne ikkje kjenne beina sine. Vi orka ikkje knote med kalde spruttrekk for vi måtte få opp varmen, so då var det berre å padle.

Når vi hadde fått snirkla oss undre nokre kaianlegg å fingrane hadde begynt å livne igjen var det muleg å kjempe spruttrekket på plass slik vi slapp å få frostskader på beina. Det var eigentleg ein fin dag men heile idyllen blei rasert av ein ekstremt kald blest ifrå snødekte Sunnmørsalper, sidan eg er slik at eg tek på meg minst muleg kle så låg eg å bikka på grensa mellom for lite å passeleg. Så eg var vel ein smule kald heile turen. Etter litt so kjende eg magen ga beskjed om at frukosten var for skral, så då var det på tide å leite opp nista si. Gå i land å ete var uakseptabelt i denne kulda så då blei det mat i kajakk, noko som egentli er fint. Men når nista er nummeret før bunnfryst så blir det litt amputert. Sidan kroppen var kjøleg å nista var hallfryst hadde eg fått nok for i dag, strakaste kurs heim takk!

Når eg hadde fått krabba meg iland gjor eg mitt for at global oppvarming skal bli eit faktum. Start bilen slik den blir god og varm, så kan rydding av utstyr starte. Når endeleg båtane låg stroppa på taket hadde dei blitt glaserte å hendene var utan funksjon. Men då er det godt å sette seg inn i ein varm bil å køyre rakaste veg til ei mormor som har varm kamin, kaffi og vafler med sylte frå haustens plommeinnhausting. Eg veit nokon som kjem til å ha på seg meir kle på sine turar denne vinteren!

Sidan Kameraet blei drukna på forge tur så lyt dykk syte for bileta sjølve

Kjeldsund. Dei kvite felta er isen vi måtte kjempe med

I dag satte underteikna, Mildrid, Jan, Tor Inge og Christian ut ifrå Kjeldsund planen var ein klassisk søndagstur men heile Kjeldsund og omegn var kraftig islagd.Så dei heile blei isbryting over lengre distanse før vi fekk kose oss med teknikktrening i ope vatn.

Istid på Kjeldsund

 Tor Inge, Mildrid og Jan sikta seg på ope vatne rimelig fort medan Eg og Christian valgde å bryte oss i runde innom holmane. Dei heile gjekk rimelig bra men etterkvart blei isen so tjukk at kajakkane havna oppå isen framfør det å bryte den sund. etter at vi hadde runda ein holme sikta vi oss inn på råsa til dei andre å slå fylgje med dei. Isen var tjukk å solid slik at vi måtte slå med stor kraft for å få åra gjenom isen å få feste. Like brått som lyn frå klår himmel traff eg eit svakare punkt i isen eller eit av hola som Christian hadde laga. Å velt med isbading som følge var eit faktum, eg prøvde å ta meg føre i isen for å sku meg oppat på rett kjøl men den var for veik. Eg rakk å rope helv**** for å gi signal til min medpadlar framføre. Når eg låg der under isen tenkte eg med meg sjølv: No må du ikkje få panikk unge mann slik at du havnar heilt under isen, for eg trur ikkje det er optimalt å leite etter eit hol som gir deg sårt ettertrengt O2. Så eg tok det roleg å utførte ein bedageleg våtutgong før eg stakk hovudet opp for å puste å få hjelp. Vatnet var uhyre kaldt å det å utføre ei kameratredning i ei smal rås med ope vatne å mykje is var ingen enkel sak. Muskelane stivna å krafta ver mest ikkje tilstades, når eg var nesten oppe på Dexen såg eg at snusen min var på veg ut av vestlomma. Den må reddast for ein kvar pris! redning på pausemodus å snusredning iverksatt. Når nikotinen låg trygt i handa fulførte eg redninga å vi var klar for å sikte oss inn på resten av gjengen.

Dette biletet blei tatt nokre få minutt får isbading var eit faktum.

Når vi nådde att dei andre tenkte eg at eg lyt ta eit bilete av gjengen. men då oppdaga eg at eg hadde klart å drukne kameraet mitt når eg låg å kava blant isflaka, so resultatet talar for seg sjølv.

Resultat etter oprasjon kameradrukning

Iallefall vi sikta oss inn på Hareidlandet for litt teknikktrening langsmed land. etter ei stund ville nokon av oss snu å byrje på den lange tunge tilbakevegen gjenom isen. Men då satte underteikna ned foten for eg må ha kaffi! så strandhugg var dermed eit faktum. Etter strandhugget sklei inn i historia som ei fin men kjølig hending padla vi oss attende mot isbeltet. Når utkanten av isen blei nådd såg vi til alles store glede at råsa ikkje hadde fryst saman. Foruten det faktum at Cristian tvinga Tor Inge ut av råsa ved ei par anledningar så gjekk resten av turen smertefritt føre seg.

I dag fekk eg erfare korleis ein velt blant tjukk is vil utarte seg, dette har eg ofte lurt på. Men no kan eg sei at dette er noko som ikkje er verken vanskelg eller farleg dersom ein held hovudet kaldt å klarar å kome seg oppatt rett ved kajakken slik at ein ikkje havnar under isen.  

Is so langt auge kan sjå

 Under isen

Eg å Jon Oli hadde avtalt at vi skulle ta oss ein tur til Eiksund i fineværet. Det blei då Jon Oli, Mildrid, Olea, Trygve, Elin og underteikna som satte ut frå havna denne gong. Elin var ute for første gong og derfor noko spent, men etter eit lynkurs i ombordstigning tett etterfylgd av utførelse så var der bere eit stort smil og sjå. Så tryggheita kom fort så då var det bere å gi eit lynkurs i framdrift for so å legge ivei.

Vi satte kurs utgjenom moloen for å krysse over til Eika slik at vi kunne snirkle oss innom alle krikar og krokar som finnast der. Men vi oppdaga brått at Jon og Trygve låg att inn med land, Mildrid reiste då inn med slepelina. Så etter få straksar var vi samla att, men no opdaga vi nokre andre kajakkar ved stranda. Full gass inn og helse på, full gass på fjordkryssing og no kan snirklinga starte i strålande sol. Sidan Elin dreiv å svinga kajakken litt tenkte eg at det var på tide å gi ho nokre svingteknikkar slik det heile gjekk lettare.

Foto: Jon Oli Arnason

Etter ei lang og smakfull pause i eit tidevatnsbasseng oppdaga vi at der va ørlitegrand strum i opninga, dette må jo utnyttast. så litt leik blei det der. Før avreise blei ein av kajakkane kilt på tvers av straumen mellom to steinar. Eg prøvde først å legge meg ved sida av å sku laus, men einaste kajakken so bevega seg var min eigen. Sidan eg ikkje hadde tenkt meg ut av kajakken med det første valgde eg å prøve slepelina. klips på og full gass først tungt så lett så høyrde eg eit takk og alt var i skjønasten orden. Resten av turen gjekk smertefritt føre seg over fjorden at og snirkling attende til flytebrygga

Foto: Jon Oli Arnason

(Når ein møter brygger som delvis synk så kan eg ikkje styre meg, eg må oppå)